De drukte van de stad verlatend hebben we de highway richting de befaamde Blue Mountains genomen en met een mooie ondergaande zon was het een prettig ritje. Al binnen een uur rij je in de bergen en passeer je onder andere Blaxland, Lawson en Wentworth falls, vernoemd naar de ontdekkers van de route door de bergen naar het binnenland erachter. We besloten om in Lawson te overnachten, omdat het niet verstandig is om ‘s avonds te rijden in verband met de overstekende dieren. De nacht in de campervan van Lindsay was prima, ondanks een parkeerplaats die een beetje schuin afliep. Heel grappig om op die manier rond te reizen; stoeltjes uitvouwen, klaptafeltje erbij en wat lekkers klaarmaken op het gaspitje. Nou heb ik wel wat campeerervaring, maar dit voelt toch net ff anders 
. Het zal wel de Australian experience zijn!
De volgende dag reden we verder over de Great Western Highway richting Katoomba. Wellicht het bekendste daar zijn The Three Sisters, maar eigenlijk stellen die niet zo heel veel voor.. het zijn gewoon 3 grote rotsen naast elkaar in een leuke vorm . Als ik er zo ff over nadenk zal het waarschijnlijk door twee dingen komen dat ze zo bekend zijn, 1) door het mythische verhaal dat een medicijnman drie zussen uit zijn stam versteende omdat zij er vandoor wilden gaan met eenzelfde aantal mannen van een rivaliserende stam en dat ze sindsdien daar staan omdat hij in de oorlog tussen de twee stammen (die door de situatie ontstond) gedood was.., of 2) omdat de omgeving in de Blue Mountains zeer weinig andere/betere in het oog springende objecten heeft, die als icoon zouden kunnen dienen.. Dat laatste is eigenlijk helemaal niet erg, het zorgt er voor dat de busladingen toeristen zich op Echo Point concentreren en er een heleboel zogeheten look-outs (of zelfs look-downs) heerlijk rustig zijn! Maar deze eerste dag mengden we ons dus gezellig tussen de aziaten :-p. Ik ben dan wel een beetje nuchter over ‘de gezusters berg’, maar begrijp me niet verkeerd: het uitzicht daar is echt schitterend! Je zult er aardig wat van terugzien op de foto’s, maar de ervaring is zoveel beter. We hadden het geluk dat het helder was – na 2 weken clouds en rainshowers – waardoor de wijde omgeving te bewonderen was, tot wel 100 km ver 
!
Het landschap bestaat uit hoge bergen van meer dan 1000m hoog, waarin gedurende miljoenen jaren vallei-en gesleten zijn. En daarin groeien allemaal bomen en planten, het was soms net een groot groen deken. Vooral de zeer steile wanden van de bergen, als ze boven het bos uitsteken, zijn indrukwekkend.
We besloten Scenic World te bezoeken, een punt waar vandaan een open treintje/achtbaan en een cabine aan een kabel naar de vallei met een stukje regenwoud leiden, wij besloten echter alleen het derde onderdeel te doen: de Skyway langs de Katoomba waterval. Doordat je hoog in de lucht hangt, ruim voor de berg, geeft het een mooi uitzicht! En door de overvloedig aanwezige zon en het water was er zelfs een regenboog in de waterval te zien! Heel cool! Het midden van de vloer van de cabine werd na vertrek doorzichtig, waardoor je het bos onder je zag. Lekker voor mensen met hoogtevrees :-p. Lindsay had er even moeite mee, maar ze is er ook overheen gelopen 
! Al met al een goed gevulde dag gehad met leuke wandelingen, prachtig weer en uitzichten om nooit meer te vergeten!
Die avond wilden we graag overnachten in The Flying Fox hostel in Katoomba, op aanraden van een stel franse backpackers die we spraken in het hostel in Sydney. Bij aankomst bleek de baas niet aanwezig, maar we werden vriendelijk verwelkomd en konden relaxed gaan zitten in de common room of achter in de tuin, waar een overdekt terrasje was. Geen probleem en een paar uur later werden we ingecheckt door Ross, de eigenaar. Hij bleek een zeer aardige en relaxte Aussie te zijn, en dat kun je overal in het hostel terugzien. Wat een heerlijke, easy-going sfeer hangt daar! Het doet me een beetje denken aan twee dingen uit Harry Potter – voor de kenners: de Weasley’s tent (jeweetwel van het WK zwerkbal) en de Griffondor common-room! Lins sliep in haar van en ik kon een tent krijgen, waarbij ik zelfs een matje en slaapzak aangereikt kreeg. De slaapzak boodt genoeg warmte voor de betrekkelijk koude nacht en met mijn kussen, een extra matje en mijn backpack was ik snel gesetteld. Omdat we beiden graag naar de nieuwe film Due Date wilden, besloten we de avond te gebruiken om de locale bioscoop te bezoeken. En dat was het waard: awesome film! Echt lachen! Een aanrader.
De volgende dag was het plan om een wandeling te maken en daarna de Jenolan grotten te bezoeken. Dit viel ondanks de wederom zeer zonnige ochtend in het water :-[. De campervan wilde niet starten en hij maakte wat meer herrie dan gebruikelijk.. Het zou misschien aan de benzinepomp of -slang, of ontsteking kunnen liggen, maar hey, ik heb er niet voor gestudeerd . De van had al sinds twee weken problemen met starten en uitvallen bij stoplichten, het werd beetje bij beetje steeds erger zei Lins en dat was nu dus too much geworden. En daar sta je dan op een zondag.. geen mechanic beschikbaar natuurlijk! We besloten de dag in het hostel te blijven en Ross vertelde ons dat het geen probleem was om een of meerdere dagen extra te blijven. De volgende dag zijn we meteen op pad gegaan om een mechanic te zoeken en dat bleek niet moeilijk, next door zat er een en die werd door mensen uit het hostel aangeraden. Die bleek echter vol 
. Hij verwees ons naar een andere, die had ‘s middags wel tijd om iemand langs te sturen dus wij keerden hoopvol weer terug naar het hostel. Na de lunch belden we met ze om te checken of de afspraak nagekomen zou worden, en dat was maar goed ook: ze hadden geen tijd meer.. grr wat nu. Na nog meer bellen kon de van opgehaald worden voor 70 dollar, waarna een mechanic ernaar zou kijken. Die middag nog. Prima, dus ik met een paar gasten van het hostel de van op de straat geduwd en met de sleepwagen mee naar de garage. We konden gelukkig ook weer een lift terug krijgen . Na een paar uur, tegen half zes, belden ze met goed nieuws: hij had de carborateur schoongemaakt en hij liep weer als vanouds! Top, dus wij erheen gelopen en de auto voor een rondje meegenomen. Maar, het was ‘too good to be true’.. hij startte goed, maar hij viel nog steeds regelmatig uit! Op 1 punt was dat zelfs best gevaarlijk, na een heuvel, zodat we voor achterop komend verkeer niet goed te zien waren. Dat kon natuurlijk niet! En slecht nieuws, ze hadden de volgende dag geen tijd, dus we zaten mooi weer voor een volgende dag vast @ Katoomba. We hoefden gelukkig geen geld te betalen. We besloten het de volgende dag weer bij de mechanic next door te proberen. Die had heel misschien ergens tussendoor tijd, dus dat was mooi. We wilden deze dag niet ook verspillen, dus we besloten de bus naar Blackheath te nemen, om daar de Grand Canyon walk te lopen, dwars door het gebergte met veel water(vallen) en mooie natuur. Op sommige punten was het net een regenwoud! Je volgt een beekje, die op sommige punten uitgroeit tot een poeltje met wat visjes en ik zag zelfs een felrode kreeft ergens bij een watervalletje! De wandeling was in totaal zo’n 5 uur, na 3 uur door de canyon – met heel wat steps up and down – kom je bij Evans look-out uit, die een supermooi uitzicht geeft over de vallei. We hadden een lunch met sandwiches en een koud biertje – ik was ze vergeten uit de vriezer te halen de avond ervoor, maar geluk bij een ongeluk: we namen ze mee en dus waren ze mooi nog koel gebleven in de rugzak :-p.. lekker hoor! Op de weg terug naar de bus – lopend langs de autoweg, dus dat ging sneller dan door de canyon – kwamen we veel vogels tegen, een paar keer konden we tot op enkele meters van een stel papagaaien komen, dat was awesome! De mechanic belde daarna, om te laten weten dat de auto was nagekeken en weer in orde was. We namen de auto mee om een boodschap te halen en hij was inderdaad gefixt! Super! Ze hadden de ignition coil vervangen en wat tuning gedaan. We hebben maar even wat belgische chocola gekocht voor ze 
, om ze te bedanken voor de goede hulp.
Om het te vieren en ook omdat dit onze laatste avond in het hostel was (dachten we..), speelden we wat kaartspelletjes – ik won mijn eerste drie games of shithead, w00t, leuk spel overigens – en later kwam de booze (drank) erbij :-p, het was een heel gezellige avond! Uiteindelijk speelden we met een groep van 10 een paar rondjes ‘fuck you’, ‘ride the bus’ en ‘kaartje blazen’. Iedereen dronk z’n voorraadje bier, wijn of goon (goedkope shitwijn uit een pak) en we kwamen op het idee om de volgende dag met z’n allen naar The Hanging Rock te gaan. Lins en ik twijfelden nog, maar we hadden op zich nog wel tijd genoeg dus we gingen ook! En wat een dag was het, zo cool om met een groep van meer dan 10 toffe mensen op pad te gaan en zoiets moois te delen!
The Hanging Rock is een grote rots, die aan de bovenkant erg uitsteekt en bovendien slechts onderaan aan de rots aan de berg vastzit – alsof hij van boven met een mes is ingesneden en er net op tijd is gestopt, zodat het lijkt alsof hij er ieder moment af kan vallen.. Hij staat op de cover van de Lonely Planet van Australie, zo indrukwekkend is hij . We namen de van, een stel duitse meiden nam hun auto en de rest ging met de trein, het was echter maar twee haltes. Het pad vanaf Blackheath eindigt op een bepaald moment, waarna je verder moet lopen. De wandeling van ruim 1,5 uur naar boven is ietwat saai, en zeker met de hitte niet altijd een pretje, maar het loont zeker! En we waren met z’n allen dus genoeg tijd om een praatje te maken. Bovenop wordt je getrakteerd met wederom een fantastisch uitzicht, dit keer op de vallei bij Blackheath. Echt spectaculair! Maar eenmaal ‘on top’ zie je ook waarvoor je komt: The Hanging Rock! Iedereen – die het aan durfde – is een keer bovenop de rots geklommen en zo ver als je hart het aankon naar het puntje toegeslopen.. Ik moet zeggen, ik stond er toch wel even met lichtjes trillende knieën hoor! Man, wat was dat gevaarlijk. Een klein, maar oud en betrouwbaar boompje gaf enig houvast op een paar meter van het uiterste puntje, en sommigen vonden dat wel welletjes. Maar ja, you’ve come so far, don’t give up now! Dus, je laat het boompje los en je zet die laatste paar stappen naar de punt! Wow! Wat een kickass ervaring is dat zeg :-p! De tweede keer samen met Lins en de derde keer met Florian, een vriend van het hostel, waren minder eng, maar desalniettemin was het iedere keer op die punt echt ontzettend awesome!
Na en korte lunch gingen we terug naar het hostel, waar we de avond wederom in de common-room hebben doorgebracht. Na een hapje eten en een snelle douche ging de avond – helaas – snel voorbij met wat drinking games, meezingen met good old favorites (wow die dude was goed op gitaar!) en geklets, gelach en geouwehoer :-p! Uiteindelijk bleven we nog met z’n vieren over en vroeg in de ochtend besloten we toch maar te gaan slapen .. en wat we toen in de achtertuin aantroffen: een possum! Leuk beestje, klom hoog in een boom zodat hij uiteindelijk uit het zicht van de zaklampen verdween. Mooie afsluiting!
De volgende ochtend zijn we, na een stevig ontbijt en afscheid genomen te hebben van de nieuwe vrienden, op pad gegaan richting The Great Ocean Road! En hoewel Mother Nature ons al die tijd zeer goed gezind was met prachtig zonnig weer, was het toch even wennen aan de harde wind, regen en hagelbuien! Ja-ja, zomer in het zuiden van Australië en de nieuwe ruitenwissers waren hard nodig 
!
Volgend verhaal: The Great Ocean Road!
